Baştan söyleyeyim: İran’da molla rejimi yıkılırsa veya ideolojik sertliğinden adım adım vazgeçmeye karar verirse hiç üzülmem.

Bugün İran’ın dini yönetimi, Ali Hamaney’in öldürülmesinin ardından bir yol ayrımında: Daha yumuşak, İran’ı dünya uluslarının bir parçası haline getirecek ve ülkeyi izolasyondan çıkaracak adımları atacak bir lider mi seçecekler, yoksa daha sertlik yanlısı bir lider mi?

Sertlik yanlısı bir lider, İran’daki savaşın uzaması anlamına gelir.

Ne kadar kahramanlık naraları atılırsa atılsın, İran ve uzantısı örgütler, dünyanın bu en büyük ordusu karşısında uzun süre ayakta kalamaz.

İran’ın onurlu ve yüksek kültür sahibi bir halkı var ve onlar ne bu yönetimi ne de Amerika’dan gelen bu muameleyi hak ediyorlar.

Aynı İran’ın geçmişi yüzyıllara giden bir “devlet aklı” da var. O akıl sonunda galip gelecek, üzerinden 47 yıl geçmiş İran devrimini ihrac etmekten vazgeçecek, onun yerine enerjisini kendi halkının refahını ve mutluluğunu arttırmaya verecektir diye düşünmek istiyor insan.

İslam Devrimi rejimi eğer ayakta kalmaya devam etmek istiyorsa, sertlik yanlısı olmayan, hatta gündelik siyasete elini sokmaktan uzak duran bir “rehber” seçer kendisine.

Yoksa, sadece Amerikan saldırısı değil, halktaki memnuniyetsizlik er veya geç bu rejimi bitirir.

İran’ın bugünkü durumu, biraz da Mihail Gorbaçov dönemi Sovyetler Birliği’ne benziyor; ‘Glasnost’ ve ‘Prestroyka’ politikaları kominist partiyi iktidarda tutmaya devam ettirememişti. Bakalım Molla’lar ne bulacaklar çare olarak?

İran’da bir alternatif var aslında: Cumhurbaşkanı Pezeşkiyan’a cumhurbaşkanlığı yapması için fırsat verebilir mollalar.

Hep birlikte göreceğiz.