Ben de sabah 10Haber’de okudum, BBC Türkçe, Namık Kemal’in Londra yıllarını bir haberde derlemiş, bunu yaparken tarihçilerle Namık Kemal’in neden sürgüne gittiğini, neden sürgünde bir gazete çıkardığını ve siyasi görüşlerini de konuşmuş ve özetlemiş.

Namık Kemal, sadece 48 yaşında hayata veda etmiş, 19. yüzyıl Osmanlısının önemli aydınlarından biriydi ve ülkesinde bugünkü tabirle ‘demokrasi’ istiyordu.

Namık Kemal’in talep ettikleriyle bugünün güncel demokrasi/hukuk devleti tartışmasına bakınca, insan ister istemez bir sürü paralellik görüyor.

Namık Kemal ve arkadaşları Osmanlı’nın anayasası olan meşruti ve monarşi olmasını istiyordu. Parlamento olmalı, ulusla ilgili kararları burası almalı, Padişahın rolü küçülmeliydi. Hukuk devleti, kuvvetler ayrılığı gibi kavramları savunuyorlardı.

Türkiye o günden bugüne çok şey yaşadı. O imparatorluk çöktü, yerine Cumhuriyet kuruldu, demokrasiye geçildi, hukuk devleti denemeleri oldu, kuvvetler ayrılığı 1960’da geldi, 2017’de geri gitti.

160 yıl öncenin temel siyasi talepleri ve tartışmasının bugün de üç aşağı beş yukarı aynı kıvamda yapılması insanı çok üzüyor.